Defterime kedi konmuş

Üniversitedeyken eskiz ve not defterlerimin kapaklarına birşeyler yazar çizer fabrikasyon kılıfından kurtarmaya çalışırdım. Boyaların üzerine koyucu  yapmadığım için ya çantamı ya a elimde tutarken elimi boyardı.

Hesabı Alabilir Miyim Lütfen? ll Kişniş Şekeri

Son zamanlarda kendime garip bir huy edindim. Gittiğim yerin 2 şeyiyle çok ilgileniyorum:
 1. Tuvalet tasarımı ( i'm an architect u know . Huh! Diye bakış atıyorum)
2. Hesabı sunuş biçimleri.

Bu ikisi, oturma alanındaki yaratmaya çalışılan konsept, vurgulanmak istenenleri hooopp bütünleyip önünüze sunuveriyor sanki.

Yemek fotoğrafı koymadan mekan önerileri yazmak istiyordum ki bu yeni takıntım hızır gibi yetişti imdadıma :)

İlk hesap sunuş fotoğrafı eski mekanlardan birinden, Zencefil'den olsun.

Hesabın yanında ismini hatırlayamadığım otların olduğu mis gibi kokan bir kase ve yaninda kişniş şekeri getiriyorlar.
Bahçesi "İstiklal Caddesi'ne bu kadar yakinken bu kadar sakin böyle güzel bir yer de mi varmış" diye bir hayli şaşırdım. Kendilerine has isimler verdikleri, farklı menülerini gördükten sonra, hesapla birlikte gelen ilk kez  duyduğum "kişniş şekeri" için de "buraya has bir şeker mi ki?" düşünmedim değil.
(yolu buraya düşmeyip de Kişniş şekerini denemek isteyenler en sevdiğim tatlı dükkanı olan Ali Muhittin Hacı Bekir'den bulabilirler.)

Zencefil

Şehit Muhtar Mah. Kurabiye Sk. No:8 Beyoğlu 

25 Yaş Mutlulukları #1

25 yaşında olmak çok güzelmiş; sürekli güzel haberler alıyorsun:

-E sonunda gönlüne göre ev buldu.
-G sözlendi.
-D işe girdi.
-E çok istediği doktora programı için kabul aldı.
-D asistan oldu.
-M askerden geldi.
-D ve B kendi mimarlık ofislerini açtılar.
-E ve M nikah tarihlerini aldılar, evleniyorlar.
vs diye uzayan mutluluk sebeplerin oluveriyor.

Bugün bu güzel haberlere bir tanesi eklendi; çok yakın arkadaşlarımdan Nur, resmi olarak "yüksek" ünvanını aldı.
Eee Nur'a çok önceden yaptığım kanaviçeden kitap ayracı postu da ne zamandır taslak olarak bekliyordu; ama bu güzek haberle hoopp tüm yazıyı sildim,baştan yazıverdim.
Kısmet bugün yayımlamaktaymış :)

psikolojik akımlar ft. mimari akımlar :P

fotoğraf biraz bulanık ama olsun affeyle Nur :))

Not1: Yüksek PiSikolog esprisini yapmazsam olmaz.  :)

Not2: İlk başta yazdığım güzel haber listelerinde herkesin bir baş harfi var; bakalım kendinizi bulabilecek misiniz ;)

Not3: Bir de "C kabul aldığı üniversite için burs alırsa" ooo değme keyfime :) 

Nereden düştüm ben bu kanaviçe sevdasına !

+ Nasılsın?Napıyorsun?

x Kanaviçe yapıyorum.

+Anlamadım, napıyorsun?

x Kumaş işliyorum baba.

+İyi aferin, ben seni işleme yapasın diye onca zaman okuttum zaten kızım.

Üniversiteden mezunduktan sonra ile şe başlamadan önce geçen o 3 aylık dönemde kendimi eve kapatıp günde aralıksız 18 saat kanaviçe işlediğim günler olduğunu düşünürsek babamın bu tepkisi gayet normal olmalı :)

Ömrü hayatım boyunca 3 gün peş peşe dinlenme moduna giremedim; e haliyle bahsettiğim 3 -aylık dönemde de böyle bir hobiye kendimi açamam normal oldu yani :)

Kanaviçeye nasıl başladım, nerden aklıma geldi hiç hatırlamıyorum; sadece Eminönü'nde gezerken hazır şablonları çok beğenip pahalı bulduğumdan almadığımı hatırlıyorum. (Ama aynı gün eski usûl başlangıç setine 2,5 katı para vermiştim! )  Sonrasında da gördüğüm herkese "bak bak dün bunu yaptım.  Nasıl olmuş?" Diye sormalarım başladı; sonrasında da yaptıklarımı kumaştan ürüne dönüştürme aşamasında da "dikiş bilmiyorum; ondan çok kötü oldu."diye somurtmalarım.

Hani hobi denilem şey için terapi yontemi derler ya aynen öyleymiş: sinirlendiğimde, moralim bozulduğunda oturup kanaviçe işler oldum. O güzel olunca moralim düzeliyor;  beceremediğimde daha çok sinirlenip asıl sebebi unutuyorum.
Öyle bir hale dönüştü bende işte ...    

                            

Şimdilik kanaviçe iplerimin görselleri var. Yaptıklarımın görselleri de pek yakında :) 

Ah 20lik Vah 20lik

7 ay önce hayatımdan çıkardığınız bir şey nasil olur da hala canınızı acıtabilir, hala bütün pozitif enerjinizi bir anda sıfırlayıp eksi hanelere indirebilir?

Hayır eski sevgili acısından filan bahsetmiyorum; "madem gitmek için girdiydin hayatıma bari bu kadar acı çektirmeseydin" dediğim şey "Yirmilik Dişim" !
Kendisinin hayatımdan çıkması tam 2 saatlik bir ameliyatla oldu. Öyle ki hiç bir şey yiyemediğim için 5 günde 0 çaba ile 2 kilo verdim. Ağzım yüzüm kaydı;  5 gün sessizlik orucuna girdim. 24 saat kesintisiz migren ağrısına maruz kalmış biriyken 10 gün sonra "Allahım sana geliyorum"  diye tepindiğimi, sırf ağrısı uyutmuyor diye ağrı kesiciyi aldığım gibi uyuyabiildiğim 3saat için mutlu oluyordum.
Aklım erdiginden beri toplasam 5 sefer antibiyotik kullanmadım; bunun yüzünden 10 gün x2 den 3 antibiyotik kullandım.
Vs.vs


               

Bahsettiğim durum tam olarak budur: operasyondan 4-5 gün sonra istemsiz yaptığım mimikler...

Bundan sonra sinirlendiğiniz kişiye"Mediha'nın yirmiliği gibi yirmiliğin olsun" diye bir bir kalıp kullanabilirsiniz mesela !?

Not: Bu yazı gömülü yirmiliğim çekildikten 7 ay sonrası çenemde oluşan çukurun tedavi edilemeyeceğini öğrendikten sonra bütün sinirim-sinir bozukluğumla yazılmıştır.

Not2: bu yazıyı okuyup da yirmilik çektirdirmekten vazgeçmeyin sakın. Zira cektirmeseydim iltihap, sağlam dişlerimin de çekilmesi gibi durumlar olacaktı. Daha çok ağrı yapacaktı. Çektirin kurtulun yani :)